باران بهاری

 

 

 

 

نوشته شده توسط فاطمه در شنبه 15 تیر1387 ساعت 8:36 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

حکایت جالبی است که فراموش شدگان ،فراموش کنندگان را هر گز فراموش نمی کنند

نوشته شده توسط فاطمه در شنبه 8 تیر1387 ساعت 8:46 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

                                             من وتو با هميم اما دلامون خيلي دوره

                                             هميشه بين ما ديوار صد رنگ غروره

نوشته شده توسط فاطمه در شنبه 1 تیر1387 ساعت 8:57 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

                       چند تا دوسم داري ؟ همیشه وقتی یکی ازم می پرسید چند تا دوسم داری یه عدد بزرگ میگفتم...

                       ولی وقتی تو ازم پرسیدی چند تا دوسم داری گفتم : یکی !!! میدونی چرا ؟چون قوی ترین و

                     بزرگترین عددیه که میشناسم ... دقت کردی که قشنگترین و عزیز ترین چیزای دنیا همیشه یکین  ؟

                     ماه یکیه ... خورشید یکیه ... زمین یکیه ... خدا یکیه ... مادر یکیه ... پدر یکیه ... تو هم یکی

                     هستی ... وسعت عشق من به تو هم یکیه ... پس اینو بدون از الان و تا همیشه یکی دوستت دارم .

نوشته شده توسط فاطمه در شنبه 25 خرداد1387 ساعت 8:39 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

كودكي

از خدا پرسید خوشبختی را کجا میتوان یافت ؟

خدا گفت ان را در خواسته هایت جستجو کن.

و از من بخواه تا به تو بدهم  با خود فکر کرد و فکر کرد

گفت اگر خانه ای بزرگ داشتم بی گمان خوشبخت بودم  

خداوند به او داد .

گفت اگر پول فراوان داشتم یقینا خوشبخت ترین مردم بودم

خداوند به او داد .

اگر ..... اگر ....... و اگر........

اینک همه چیز داشت اما هنوز خوشبخت نبود .

از خدا پرسید حالا همه چیز دارم اما باز هم خوشبختی را نیافتم . 

خداوند گفت باز هم بخواه .

گفت چه بخواهم هر انچه را که هست دارم

گفت بخواه که دوست بداری

بخواه که دیگران را کمک کنی

بخواه که هر چه را داری با مردم قسمت کنی

و او دوست داشت و کمک کرد

و در کمال تعجب دید لبخندی را که بر لبها می نشیند

و نگاه های سرشار از سپاس به او لذت می بخشد  

رو به آسمان کرد و گفت خدایا خوشبختی اینجاست

در نگاه و لبخند دیگران

نوشته شده توسط فاطمه در سه شنبه 7 خرداد1387 ساعت 9:27 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

تقديم به همه كساني كه به عشق خود نرسيده اند

نشسته بود روي زمين و داشت يه تيكه هايي رو از روي زمين جمع مي كرد

بهش  گفتم: كمك نمي خواي؟ گفت:نه.

گفتم: خسته مي شي بذارخوب كمكت كنم ديگه

گفت: نه خودم جمع مي كنم

گفتم:حالا تيكه ها چي هست؟بد جوري شكسته معلوم نيست چيه؟

نگاه معني داري كرد و گفت:قلبم. اين تيكه هاي قلب منه كه شكسته. خودم بايد جمعش كنم

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق؟آدماي اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن

وقتي مي خواي يه دل پاك و بي ريا رو به دستشون بسپري هنوز تو دستشون نگرفته ميندازنش

زمين و مي شكوننش

ميخوام تيكه ها ش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده

آخه مي دوني اون خودش گفته كه قلبهاي شكسته رو خيلي دوست داره

ميخوام بدم بهش بلكه اين قلب شكسته خوب شه.

تيكه هاي شكسته ي قلبش رو جمع كرد و يواش يواش ازم دور شد.

و من توي اين فكر   كه چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم  .

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو مي سپردي دست هر كسي؟

انگاري فهميد تو دلم چي گفتم. بر گشت و گفت: دلم رو به دست هر كسي نسپردم

اون براي من هر كسي نبود.

گفت و اين بار رفت سمت دريا...................

نوشته شده توسط فاطمه در سه شنبه 31 اردیبهشت1387 ساعت 10:49 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط فاطمه در سه شنبه 24 اردیبهشت1387 ساعت 8:20 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

تو بگو بهار قشنگه من ميشم بهار تو

تو بگو بمون منم نميرم از کنار تو

  
تو بگو منو نميخواي ديگه خسته کردمت

گر چه سخته امّا من دور ميشم از ديار تو

 
تو بگو سرد هوا منم ميشم خورشيد تو

تو بگو که نا اميدي من ميشم اميد تو

 
تو بگو دلم گرفته از همه دورنگيها

مشکي ميشم مظهر يه رنگي ميشم واسه تو

 
تو بگو خدا کنه بارون بياد از آسمون

به خدا قسم ميگم گريه کنه براي تو

 
اگه غمگين بشي از دستم ناراحت بشي

ميميرم که تا ابد پاک بشم از خيال تو

 
کاش تموم نميشد اين روزا ، اين خاطرها

تو ميموندي واسه من منم ميموندم واسه تو

 

براي كسي كه مثل خون تو رگهامه

نوشته شده توسط فاطمه در سه شنبه 17 اردیبهشت1387 ساعت 8:27 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

نیمه شب است ....

خواب  بر بیداری مغلوب  ... و دوباره یاد تو بر همه ی افکارم غالب گشته.فکر تو که همیشه با آمدنش اشک را همراه دارد.

عزیز ترینم ، تا سر حد یک انفجار نا بهنگام ناراحتم

میدانم که تا روز دیدارت باید چندین بهار دیگر را سپری کنم.

میدانم که شاید سرنوشت ما آنطور که میخواهیم نباشد.

اینها را – و خیلی چیز های دیگر را – میدانم. ولی احساس میکنم شیون مدام شبانه ی من بالاخره آنچه را که میخواهم به من میدهد.

احساس میکنم آسمان هم میخواهد در اندوهم با من شریک شود. او هم ابر های سیاهش را برای یاری ام در دل خود گسترانیده . ابر ها هم میخواهند با من هم گریه شوند.

آسمان میگرید و بادها شیون کنان فریاد میکشند:بریز...!ای آسمان اشک بریز..

گویی آنها هم عظمت غم و اندوه قلبم را درک کرده اند.

.... و این گناه من نیست.گناه تو هم نیست.خودم هم نمیدانم باید چه کسی را مقصر کنم.شاید هم سرنوشت!!!

در چنین  روزهایی من نمیتوانم با این کلمات اندکی از غم واندوهم را کم کنم ولی فقط میتوانم بگویم :

به امید روزیکه نزدیکی دلها و دست ها و دیده ها فکر نامه وعکس  را از سر هایمان بیرون کند.

        " تا کدامین پنجه بگشاید قبای صبح آن دیدار       

نوشته شده توسط فاطمه در سه شنبه 10 اردیبهشت1387 ساعت 2:1 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت